Zor Bir Günde Kendinize Biraz Yer Açmak

Bazen gün daha başlamadan yapılacaklar listesi ağır gelir. Böyle bir günde kendinize ilk sorunuz ‘Neden böyleyim?’ yerine ‘Bugün en çok ne zor geliyor?’ olabilir. Cevabınız yorgunluk, belirsizlik, bir konuşma ya da adını koyamadığınız bir sıkışıklık olabilir. Hemen açıklamak veya çözmek zorunda değilsiniz; yalnızca neyle uğraştığınızı bir cümleyle tarif edin.

İsterseniz bu cümleyi telefonunuza yazın. Kendinizi ikna etmeye çalışmadan, gününüz hakkında küçük bir bilgi toplamış olursunuz. ‘Bugün yetişememekten korkuyorum’ demek de yeterlidir.

Yapacaklarınıza bakıp üç başlık açın: bugün gerekli, bekleyebilir, yardım isteyebilirim. Her başlığa en fazla iki şey yazın. Bekleyebilecek bir işi ertelemek sorumluluktan kaçmak anlamına gelmez; elinizdeki zaman ve enerjiyi hesaba katmanın bir yolu olabilir.

Gerekli iş büyük görünüyorsa ilk adımını küçültün. ‘Bütün evi toparlamak’ yerine ‘Masanın bir köşesini açmak’, ‘O zor meseleyi halletmek’ yerine ‘Konuşmak için uygun bir zaman önermek’ gibi.

Kendinize bugün neyin biraz alan açacağını sorun. Sessizlik mi, yemek için ara vermek mi, kısa bir yürüyüş mü, güvendiğiniz birini aramak mı? Size uygun tek bir seçenek yeterlidir. Birine yazacaksanız ‘Çözüm bulmana gerek yok, birkaç dakika dinleyebilir misin?’ diyebilirsiniz.

Günün sonunda her şeyin düzelip düzelmediğini ölçmek yerine, ‘Neyi biraz hafiflettim, ne hâlâ desteğe ihtiyaç duyuyor?’ diye bakın. Bu zorlanma günlük hayatınızda tekrar tekrar yer kaplıyorsa, bir görüşmede birlikte ele almak istediğiniz konu da buradan başlayabilir.