İç Sesinizle Kurduğunuz İlişki: Kendinize Nasıl Konuşuyorsunuz?

Kendimizle konuşma biçimimiz; geçmiş deneyimlerimizden, çevremizde duyduğumuz cümlelerden ve hata yapmaya ne kadar alan tanındığından etkilenebilir. Zorlayıcı bir iç ses bazen bizi eleştirerek yeniden incinmekten ya da yetersiz görünmekten korumaya çalışır. Niyeti koruyucu olsa da kullandığı dil yükü ağırlaştırabilir.

Bir gün boyunca zihninizden geçen cümleleri değiştirmeye çalışmadan fark etmeyi deneyin. En çok hangi anlarda “yine yapamadın”, “daha iyi olmalısın” veya “bunu da büyütme” gibi ifadeler beliriyor? Bu cümlelerin ortaya çıktığı koşullar, ihtiyaç duyduğunuz desteğe dair ipucu verebilir.

Kendine anlayışlı yaklaşmak, her davranışı onaylamak ya da zor duygulardan kaçmak anlamına gelmez. Daha çok, olanı olduğu gibi görebilecek kadar güvenli bir iç zemin kurmaktır. Bu zemin hatadan ders çıkarmayı, ihtiyacı adlandırmayı ve bir sonraki adımı seçmeyi kolaylaştırabilir.

Yakın bir arkadaşınız aynı durumda olsaydı ona ne söylerdiniz? O cümlenin hangi bölümünü kendiniz için de kullanabilirsiniz? Amaç, inanmadığınız kadar olumlu bir cümle kurmak değil; eleştirinin yanına daha adil ve gerçekçi bir ses eklemektir.

Kesin hükümleri gözleme çevirmek iyi bir başlangıç olabilir: “Ben dağınığım” yerine “Bu hafta planımı sürdürmekte zorlandım” demek, kimliğinizle yaşadığınız anı birbirinden ayırır. Ardından “Şu anda neye ihtiyacım var?” ve “Bugün atabileceğim en küçük uygulanabilir adım ne?” sorularını ekleyebilirsiniz.

Bu dili bir hafta denediğinizde bedeninizde, kararlarınızda veya dinlenme biçiminizde ne değişiyor? Bazı günler eski dil geri gelebilir; bu, çabanın boşa gittiğini değil, yeni bir ilişki biçiminin tekrar istediğini gösterir.